Οι Αμερικάνοι φίλοι…και οι Πρωταθλητές κόσμου!

Ο Dennis Hopper το 1977, ως Αμερικάνος φίλος, φέρνει στο παγωμένο και βροχερό Αμβούργο την αύρα του μεγάλου ποταμού και του απέραντου νότου. Συνάντηση με πολύ ένταση και ανατροπές.

Ο coach Phil Jackson, εν έτει 2010, πέρασε κι αυτός τον Ατλαντικό. Εμπνευσμένος από την ανατολική φιλοσοφία, ο Zen Master, έφερε τη λάμψη της πόλης των Αγγέλων στην κοσμοπολίτικη και πιο φιλική Βαρκελώνη. California dreaming και τριγωνική επίθεση! Σε αντίθεση με τον Mr Ripley, o coach, χαλαρός και ήρεμος, θέλησε να αποφύγει τις ανατροπές και τις εντάσεις, ειδικά στην preseason.

Η κόντρα όμως ΝΒΑ – Ευρώπης καλά κρατεί, και ακόμα κι αν οι Αμερικάνοι έρχονται περισσότερο για επίδειξη και διαφήμιση του προϊόντος τους, οι Ευρωπαίοι δεν αφήνουν ευκαιρία χαμένη να δαγκώσουν το θηρίο.

Το παιχνίδι είχε ένταση και πάθος, ειδικά από την πλευρά των Ισπανών. Οι Αμερικάνοι μάλλον αιφνιδιάστηκαν, σαφώς ανέτοιμοι στο δεύτερο φιλικό της χρονιάς. Αυτό όμως ας το λύσουν με τον κομισσάριο της λίγκας, καθήμενο δίπλα στο Phil σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Τα χρόνια των ιθαγενών με τους καθρέπτες έχουν περάσει.

Αξοσημείωτη η κόντρα Pete Michael και Kobe, πολύ trash talking, ένα αντιαθλητικό του Kobe που θα μπορούσε να ξεθάψει το τσεκούρι του πολέμου, μόλις αγκαλιαστήκανε άγαρμπα, όλως τυχαίως?, το ESPN θυμήθηκε το πρόγραμμα του Hockey!!!, το πάθος του Ναβάρο (φαίνεται κάτι του χρωστάνε από το …Memphis), τα αδιανόητα σφυρίγματα των διαιτητών (2 Αμερικάνοι, 1 Ευρωπαίος) ειδικά πάνω στον Kobe, τα κοντά σουτ των Ισπανών από τα 7.25.

Ο πάγκος των Αμερικάνων δεν ανταποκρίθηκε, και όσο και αν προσπάθησε ο Gassol, τα σουτ του Kobe στο τέλος βρήκαν σίδερο, ο Ισπανοί άντεξαν τα 48’ και (αυτό)ανακηρύχτηκαν Πρωταθλητές Κόσμου!

 

by Coach G.

Ξεκινάει το ταξίδι!

Μάγκες, έφτασε η ώρα να ξεκινήσουμε τη νέα χρονιά. Την επόμενη Παρασκευή, 19.30 με Deloite στο Κολλέγιο Αθηνών.

Καλή χρονιά!

by Coach G.

Κάποιες σκέψεις...

Σίγουρα όλοι περιμέναμε κάτι καλύτερο.

Σίγουρα κλείναμε τα μάτια και ονειρευόμασταν στιγμές του 2006.

Σίγουρα η εικόνα της εθνικής μας στα φιλικά ήταν διαστημική, τουλάχιστον μέχρι την άτυχη στιγμή με τους Σέρβους.

Σίγουρα η 5η ή 6η συνεχής σφαλιάρα από ισπανικά χέρια πόνεσε.

Σίγουρα όλοι μπορεί να έχουμε διαφορετικές απόψεις για τη διαχείριση του roster αλλά και γενικά τις επιλογές του (τέως κατά τα φαινόμενα) κόουτς Γιόνας Κ.

Όμως, από την άλλη, έτσι είναι ο αθλητισμός και ειδικά το μπάσκετ. Η Λιθουανία το 2011 θα δείξει αν το φετινό ήταν απλά μια κακή παρένθεση (όπως όλοι ελπίζουμε) και όχι η αρχή της κατηφόρας προς το βάραθρο (βλέπε και πορεία Ιταλίας τα τελευταία 10 χρόνια).

Μια προσωπική αποτίμηση στιγμών και γεγονότων της ομάδας μας:

Πρώτα οι παίκτες:

4. Βουγιούκας: εκτός κλίματος, δε μπήκε μέσα στο τουρνουά. Έδειχνε μισοκοιμισμένος.

5. Μπορούσης: και αυτός το ίδιο εκτός κλίματος, ο τραυματισμός τον μετέτρεψε σε μοναδιάστατο σουτέρ 3πόντων ενώ είναι ο ψηλότερος παίκτης μας.

6. Ζήσης: σταθερή αξία.

7. Σπανούλης: έκανε καλό τουρνουά.

8. Καλάθης: πενιχρή προσφορά.

9. Φώτσης: λίγα σε σχέση με τις δυνατότητές του, επηρεάστηκε από την τιμωρία;

10. Πρίντεζης: δεν κατάλαβα γιατί τον πήραν στη 12άδα αφού δεν είχαν σκοπό να τον χρησιμοποιήσουν.

11. Περπέρογλου: χειρότερα από την Πολωνία.

12. Τσαρτσαρής: θα μπορούσε να είναι το τουρνουά του, στα φιλικά έβγαλε μάτια, στα παιχνίδια του ομίλου πήγε καλά αλλά με την Ισπανία έπαιξε 4'.

13. Διαμαντίδης: αποχωρεί με το κεφάλι ψηλά, ίσως  ο καλύτερος.

14. Καϊμακόγλου: τηρουμένων των αναλογιών εντυπωσίασε, πήρε την ευκαιρία από το μαλλιά και άξιζε περισσότερο χρόνο συμμετοχής.

15. Σόφο: μέτρια ως καλά, και αυτός φαίνεται να επηρεάστηκε από την τιμωρία, νομίζω όμως ότι δεν χρησιμοποιήθηκε και σωστά.

Αναπάντητα ερωτήματα:

Γιατί πήραμε ως 11ο και 12ο 2 ψηλούς που έπαιξαν ελάχιστα και όχι τουλάχιστον έναν σουτέρ (Βασιλειάδης); Άλλωστε και από τα φιλικά είχε διαφανεί η αδυναμία στο περιφερειακό σουτ. Υπάρχει ο αντίλογος του τραυματισμού του Μπουρούση (ναι αλλά αν είναι έτσι καλύτερα μην τον παίρνεις καθόλου), οι τιμωρίες που ανακοινώθηκαν τελευταία στιγμή (ναι αλλά αν είναι έτσι περίμενε και εσύ να ανακοινώσεις 12άδα όσο πιο αργά γίνεται). Να σημειώσουμε όμως την ένδεια σε κλασσικούς σουτέρ, παρόλο που πιστεύω ότι αν το δεις χωρίς προκαταλήψεις ίσως να υπήρχαν και άλλες λύσεις πέραν του Βασιλειάδη (και του Παππά), π.χ. Χαραλαμπίδης.

Γιατί βγάλαμε το παιχνίδι με την Ισπανία με μια πεντάδα (Διαμαντίδης 38', Ζήσης 35', Σπανούλης 36', Φώτσης 32', Σχορτσιανίτης 26', Μπουρούσης 18', Περπέργλου 8', Τσαρτσαρής 4', Καλάθης 3'); Άγνωστο, και ίσως ήταν αυτό που μας στοίχισε. Γιατί σαφώς ο Μπουρούσης δεν τράβηξε, αλλά τι περιμένεις να δεις από έναν παίκτη σε 3' ή 4' συμμετοχής; Γιατί δεν χρησιμοποιήθηκαν αναλώσιμοι παίκτες πριν φτάσουμε στο καυτό φινάλε; Ενδεικτικά για τους Ισπανούς Ρούντι 29' Ναβάρο 25', Ρούμπιο 27', Μ.Γκασόλ 24' και οι άλλοι λιγότερο.

Γιατί είμασταν τόσο άστοχοι; ενδεικτικά και πάλι από το παιχνίδι με την Ισπανία, εμείς είχαμε 44% (7/16) στις βολές και οι Ισπανοί 63% (12/19) που και αυτό δεν ήταν σπουδαίο ποσοστό. Αντίστοιχα στα τρίποντα 30% (7/23) για εμάς (τραγικό) και 44% (10/18) για τους Ισπανούς (αποδεκτό). Αν σουτάραμε τα ποσοστά των Ισπανών θα είχαμε +3 πόντους από βολές και +9 από τρίποντα! Φυσικά με το αν  δεν κερδίζεις τίποτα αλλά λέμε τώρα... Προφανώς δεν είχαν δουλευτεί τόσο πολύ συστήματα σε οργανωμένη επίθεση.

Πάμε λοιπόν για τα επόμενα (σε ένα χρόνο περίπου), ήδη χωρίς Παπαλουκά, χωρίς Διαμαντίδη, ίσως χωρίς Τσαρτσαρή και ποιός ξέρει τι ακολουθεί... Ίσως με Κουφό (αν και η καρριέρα του δεν είναι και στα καλύτερά της), μπορεί με κάποιους από τους πρωταθλητές Νέων του 2009 και ποιός ξέρει τι άλλο (Μπατίστ;)...

Θα δούμε.

by GM/ Admin

Αντί επιλόγου

«Είμαι μόνος στο μπάνιο. Μόνος στα αποδυτήρια, καθισμένος σε εκείνον τον πάγκο, κάτω από εκείνες τις κρεμάστρες, με μια πετσέτα τυλιγμένη γύρω από τη μέση μου και πάνω από τα πόδια μου που είναι μελανιασμένα και πονάνε. Συνέχισε να αγωνίζεσαι, γράφει πάνω από την πόρτα, πάνω από την έξοδο.»

Ντέιβιντ Πις, Καταραμένη Ομάδα*

*Το βιβλίο του Ντέιβιντ Πις Καταραμένη Ομάδα πραγματεύεται τις 44 ημέρες…! της

θητείας του Μπράιαν Κλαφ στην Leeds United, εξ’ου και ο πρωτότυπος τίτλος “Damned United”.

by Coach G.

Μονοπάτια της Ασίας

Τελικά μου έπεσε βαρύ το κεμπάμπ το χτεσινό, για αυτό και σήμερα γιόρτασα με ψάρι τη νίκη της Εθνικής επί της ακτής Ελεφαντοστού.

Από τόπο μακρινό και άγνωστο ήρθαν οι αντίπαλοι μας. Στο μυαλό μου έρχεται ένα δροσερό ηλιοβασίλεμα, μωβ ουρανός και στην πλάτη μου η ανεξερεύνητη ήπειρος. Κάπως έτσι θα το είδαν μάλλον και οι διεθνείς και ρίξανε κοντά μια 40άρα στους συμπαθείς Αφρικανούς. Για να πω την αμαρτία μου, 2’30” παρακολούθησα, φαντάζομαι όμως πως η Εθνική έδειξε σοβαρότητα και χαρακτήρα. Εύγε λοιπόν! Επίσης δεν ξέρω πως αντιμετωπίσαμε τη ζώνη αυτή τη φορά, με pressing, τρίποντα, από χαμηλά, ή όπως σκέφτηκε τέλος πάντων ο coach Καζλάουσκας, σίγουρα όμως το τελικό σκορ λέει ότι την αντιμετωπίσαμε πετυχημένα. Εκτός αν οι αντίπαλοι δεν παίξανε ζώνη….! Λέτε να πρωτοτύπησε ο coach των Αφρικανών? Κοιτώντας τα κιτάπια μου βλέπω ότι είναι Ελβετός! Αυτό είναι παγκοσμιοποίηση! Εύγε στους Αφρικανούς και εύγε και στον Ελβετό φίλο μας, που γαλουχήθηκε με τις επιτυχίες της…Πιγί, τη θυμάστε? Διασταυρωνόταν κάποτε με τον Άρη στην Ευρωλίγκα των ‘80s, κάτι παιχνίδια με σκορ 120 βάλε – 90 πάρε, ευκαιρία να αντιγράψω από τον BD Foxmoor:

«Τώρα που φεύγεις αιώνα μοιάζεις πολύ με το φευγιό μου θα σε κάνω δυο λόγια να σε χαρίσω στο γιό μου

Θα το κάνω παραμύθι να μοιάζει για να το πάρει καλά μπορεί και να τον νοιάζει

…….άντε πες του για μπάσκετ αφού δε πρόλαβε τον Γκάλη θα νομίζει τώρα η μπάλα ότι είναι πιο μεγάλη».

Με όποια μπάλα κι αν θέλετε πάντως, τον πλησιάζουμε το στόχο μας που είναι η Πόλη, τελική φάση στο Βόσπορο! Μη βιαζόμαστε όμως, πρώτα να ξεμπερδέψουμε από Ασία πλευρά, γιατί αυτό, όσο ψάρι κι να φάμε, δεν είναι τόσο εύκολο. Άκουσα ότι υπάρχουν εύκολα και δύσβατα μονοπάτια για να φύγεις από την Ασία. Και εμείς είμαστε λέει αυτοί που πρέπει να διαλέξουν. Ο δρόμος της αρετής (και της τόλμης) είναι σπαρμένος με εμπόδια, Ταυρομάχοι και …Ινδιάνοι μας κλείνουν το πέρασμα. Ο έτερος ο δρόμος, ο…πονηρός, δεν ξέρεις τι θα σου βγάλει, Γαλλία, Αργεντινή ή και Σερβία ακόμη? πήραν φωτιά τα κομπιουτεράκια και το κεφάλι μου μαζί…Κλείνω λίγο τα μάτια….καλοκαίρι ’94 αξημέρωτα, ο Σιγάλας στη βολή σημαδεύει ταμπλό και βρίσκει διχτάκι ο άτιμος!, αλλά τελικά μας βγαίνει σε καλό…ο Ντε Κολό πέρυσι ζηλεύει κάτι από τη δόξα του Γιώργου, ευστοχεί, η χαρμολύπη αλά γαλλικά και εμείς στα μετάλλια…ο coach Γιαννάκης όμως δεν ασχολείται με σενάρια, πάει με φόρα πάνω στην Αργεντινή στην Ολυμπιάδα μας, ο Αλβέρτης αστοχεί στην εκπνοή και εμείς χειροκροτάμε στο ΟΑΚΑ, Εύγε!

Ψηφίζω, ασυζητητί, αρετή και τόλμη και πέφτω για ύπνο. Ονειρεύομαι τη θάλασσα απέναντι και τα γλυκά της Πόλης.

Καλή συνέχεια!

by Coach G.

Παράδοξα, αλήθειες και …κεμπάμπ!

Θυμάστε το παλιό ανέκδοτο με τον τύπο που έμπαινε στο μπαρ και ζήταγε ένα ποτό πριν αρχίσουμε? Ε λοιπόν αρχίσαμε!

Δύο παιχνίδια, δύο νίκες και γκρίνια….

Γκρίνια όμως γιατί?

Κυρίως για τον μονοδιάστατο τρόπο παιχνιδιού στην επίθεση, την κακή άμυνα και τον αργό ρυθμό. Δηλαδή για όλα!

Η αλήθεια είναι ότι το mundobasket μήνα Σεπτέμβρη βρίσκει τους απανταχού μπασκετόφιλους χορτασμένους από παραλία και βόλτες και διψασμένους για δράση...και για κριτική βέβαια!

Το ξεκίνημα θα μπορούσε να είναι εφιαλτικό, όπως αυτό της Εθνικής στη μπάλα, καυτό μεσημέρι Σαββάτου, αρχές καλοκαιριού. Άρα ας είμαστε ευχαριστημένοι με τη νίκη. Την Κυριακή, όποιος είδε το παιχνίδι θα το έκανε γιατί δε θα μπορούσε να κουνηθεί από την κρεπάλη του Σαββατόβραδου, οι υπόλοιποι θα ρίχναν κλεφτές ματιές από την παραλία. Πάλι κέρδος η νίκη.

Στην απέναντι όχθη τώρα, και λίγο πιο μέσα, στην Άγκυρα, ο καιρός πρέπει να είναι ιδιαίτερα ζεστός και τα φαγητά βαριά, κάτι που θα δυσκολεύει τη δουλειά των δημοσιογράφων!

Όλοι υποφέρουμε λοιπόν και η Εθνική κερδίζει. Εύγε! Σε φόρμα και υπεράνω κριτικής οι Πελαργοί. Εύγε και πάλι!

Στα τεχνικά τώρα, ο coach Καζλάουσκας θέλησε να δώσει πιο επιθετικό και γρήγορο χαρακτήρα στο παιχνίδι της Εθνικής, σε σχέση με τον προκάτοχο του (coach Γιαννάκη τα θερμά σέβη μας), χωρίς βέβαια να θέλει να χαλάσει την άμυνα.

Στα φιλικά όλα πήγαν όπως στο χαρτί, με εξαίρεση το μποξ….θέλουμε να ελπίζουμε! Εννοείται ότι η αποδοχή ήττας στο dream game ήταν και αυτή εντός σχεδίου. Στο δια ταύτα όμως των επίσημων αγώνων, οι αντίπαλοι μας είχαν διαβάσει καλά. Συγχαρητήρια λοιπόν σε Κινέζους και Πορτορικάνους scouters. Τόσο μακριά και τόσο ενημερωμένοι…Αν και οι Κινέζοι φαίνεται το λιμάνι του Πειραιά δεν το θέλουν για δουλειές αλλά για να μάθουν μπάσκετ στο γειτονικό ΣΕΦ….Οι αντίπαλοι λοιπόν μας δώσανε σχεδόν όλα!!! τα σουτ και καταφέρανε πειράζοντας το παιχνίδι αλλά και το μυαλό μας να τρέξουνε και περισσότερο από εμάς.

Στην επίθεση υπάρχει αλήθεια σε αυτό που λένε τα παιδιά, τα αμαρκάριστα σουτ μερικές φορές αποδεικνύονται μπούμερανγκ. Το δύσκολο στο μπάσκετ δεν είναι να τρέχεις, είναι να σταματάς όλο το κορμί σου και να εκτελείς σωστά. Τα μεγάλα σουτ μπαίνουν υπό πίεση, μέσα από screen που σε βοηθάνε να πάρεις τη μπάλα υπό καλή γωνία και να εκτελέσεις με ακρίβεια, πόδια, σώμα, χέρια. Είναι αμφίβολο λοιπόν αν θα βοηθούσε η παρουσία ενός κλασσικού σουτέρ όπως ο Βασιλειάδης π.χ., ίσως όμως ένας παίκτης όπως ο Αλβέρτης, μετρ του σουτ υπό στάση, να έκανε πάρτι.

Αλήθεια 2η : Αν η ομάδα που αμύνεται θέλει να σουτάρεις, ε, τελικά θα σουτάρεις. Βέβαια θα μπορούσε η Εθνική να παλέψει λίγο περισσότερο το inside game, αλλά ειδικά με την Κίνα ήταν μονόδρομος. Τι plays να βγάλει ο coach όταν οι ζώνη είναι 1 έξω – 4 μέσα? Οι Κινέζοι ανακαλύψανε το κατενάτσιο αλά μπασκέτ!

Μάλλον λοιπόν την πατήσαμε, που λέει ο λόγος την πατήσαμε γιατί μην ξεχνάμε ότι κερδίσαμε, από την άμυνα. Αργά πόδια, αργές ή ανύπαρκτες βοήθειες και εύκολα φάουλ. Αν θέλαμε να αποφύγουμε το σετ παιχνίδι, γιατί βαρεθήκαμε ή δε θέλαμε να σουτάρουμε άλλα τρίποντα στο κάτω κάτω της γραφής, έπρεπε να πάμε σε transition, που λένε και τα βιβλία, και τα Ελληνικά και τα Κινέζικα και τα Πορτορικάνικα. Το transition όμως ξεκινάει από την άμυνα…..ίσως ο coach να δοκίμαζε κάποια ζώνη για λίγο?, αν και το Π. Ρίκο σουτάρει καλά, μάστορες του ανορθόδοξου μπασκετικού πολέμου και παραδοσιακοί γνώστες του μπάσκετ. Μετά Χριστόν προφήτες πολλοί, όμως φαίνεται ότι δεν ανακατέψαμε την τράπουλα αρκετά στην άμυνα.

Σε κάθε περίπτωση το παράδοξο μπάσκετ των αντιπάλων έδωσε πολύ υλικό για συζήτηση και φανέρωσε και κάποιες αδυναμίες της Εθνικής.

Οι Τούρκοι μας περιμένουν, έχοντας στη φαρέτρα τους δύο παίκτες ιδανικούς για το σύγχρονο μπάσκετ, Τούρκογλου και Ιλιάσοβα. Παίζουν με άνεση από το 2 έως το 4, και στην Εθνική των ΗΠΑ παίζουν και 5-άρια γιατί ο Σιζέφσκι φέτος ξέμεινε! Παίκτες για ολοκληρωτικό μπάσκετ (που είναι ο Κρόυφ να θαυμάσει!), βρίσκουν βοήθεια από τα βαριά και δυνατά 5-άρια της Τουρκίας, στους περιφερειακούς όμως υπάρχει πρόβλημα, και είναι μεγάλο. Συμπαθέστατοι και γνώστες του αθλήματος οι περιφερειακοί των Τούρκων, όχι όμως για αυτό το επίπεδο.

Η πίεση στους κοντούς, ο περιορισμός των αστεριών των αντιπάλων (δύσκολη αποστολή και δουλειά για το προπονητικό team) και η αξιοποίηση του Σόφο και των άλλων ψηλών μας ενδέχεται να οδηγήσουν σε θρίαμβο!

Σημειωτέον το παιχνίδι είναι σε εμπορική ώρα, οπότε σίγουρος ο θρίαμβος σε μπίρες και σουβλάκια, ή μήπως κεμπάμπ?

Καλή συνέχεια!

by Coach G.

Οι μικροί έδειξαν το δρόμο!

Πολλά συγχαρητήρια στα παιδιά του Κώστα Μίσσα για τη δεύτερη θέση στο Ευρωπαϊκό Νέων στη Γαλλία, ενώ παρακολουθούμε με ενδιαφέρον την προσπάθεια της επόμενης φουρνιάς στο Πανευρωπαϊκό Εφήβων αυτές τις μέρες.

Σε μια εποχή χωρίς μπασκετική δράση, έρχονται τα τουρνουά των πιτσιρικάδων να μας δροσίσουν και να μας χαρίσουν ωραίες στιγμές. Αν και η κρατική τηλεόραση απουσιάζει, ευτυχώς το Internet δίνει λύσεις και παίρνουμε τη δόση μας (fibatv, eurosport και ότι άλλο εντοπίσουμε!).

Απογοητευμένοι οι μικροί στη φωτό της απονομής, περήφανος ο coach Μίσσας, και εμείς θα πάμε με το μέρος του, γιατί σημασία σε αυτές τις ηλικίες δεν έχει τόσο το μετάλλιο όσο το ταλέντο και οι δυνατότητες βελτίωσης. Αν παίζαν και λίγο τα παιδιά στις ομάδες τους….

Σε αναμονή λοιπόν του Mudobasket, καλά μπάνια και ραντεβού τέλος Αυγούστου!

by coach G.