Με πίστη για την ανατροπή!

+20, αυτός είναι ο μαγικός αριθμός στο παιχνίδι με τη ΔΑΑ αν θέλουμε να καταφέρουμε να πάρουμε την 4^η θέση στον όμιλο μας, επιδιώκοντας καλύτερο πλασάρισμα στη συνέχεια του πρωταθλήματος.

Η ήττα από την Techvision αποδείχθηκε αυτοκτονική, καθώς σε διαφορετική περίπτωση θα μας έφτανε και νίκη με 1 π. με τη ΔΑΑ.

Πλέον στοχεύουμε στην κάλυψη της διαφοράς του παιχνιδιού του α' γύρου, όπου και ηττηθήκαμε δίκαια με 64-45, ένεκα της παρουσίας ενός παίκτη διαφορετικού επιπέδου στους αντιπάλους. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι ο εν λόγω παίκτης σταμάτησε στους 45 π. με NIckan, δεν εμφανίστηκε όμως.? στο παιχνίδι με τον Ερυθρό όπου και η ΔΑΑ καταποντίστηκε με 52-34 μπαίνοντας σε περιπέτειες.

Εμείς το παιχνίδι μας, και καταρχήν τη διασφάλιση της νίκης έστω με 1 π. Υπό συνδυασμό αποτελεσμάτων δε, μπορεί να αποδειχθεί χρυσή.

Και να κλείσουμε θυμίζοντας τα λόγια του μεγάλου Νταν Πίτερσον (νυν αμίμητου τηλεσχολιαστή στη RAI) για την ανατροπή της Τρέισερ επί του Άρη: Στο ημίχρονο είχαμε καλύψει 14 π., θέλαμε άλλους 17, δηλαδή έπρεπε σε κάθε λεπτό να βάζουμε 1π. περισσότερο από τον αντίπαλο. Εφικτό!! (σ.σ. ο Άρης υπερασπίστηκε ανεπιτυχώς το 98-67 του Αλεξανδρείου, γνωρίζοντας την ήττα και τον πικρό αποκλεισμό με 83-49.εν έτει 1986).

Πίστη θέλει λοιπόν, από τον coach μέχρι τους παίκτες μας και το κατά Νταν Πίτερσον ζον-πρες σε όλο το γήπεδο (δείτε και κανένα βίντεο!!).

Καλό παιχνίδι!!!

G.

James…Προβατάρης! Our King!

Και για του λόγου το αληθές, ιδού και τα πειστήρια.

Στέλιος Προβατάρης λοιπόν, ο οποίος έδειξε ότι οι πτήσεις δεν είναι αδύνατες ούτε και στο ΕΚΑ. 

Γνήσιο τέκνο του Ευρωμπάσκετ ’87, καθώς ο θρίαμβος του Γκάλη και των άλλων παιδιών τον βρήκε μαθητή τρίτης δημοτικού. Σα να βλέπουμε λοιπόν το μικρό αλλά ανεπτυγμένο Στέλιο, καλοκαίρι, σε μια γειτονιά στο Χαλάνδρι, με ένα Λόλιλοπ στο χέρι να σχεδιάζει τη δική του επανάσταση.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε τα πρώτα του βήματα, από το ανοιχτό της Τούφας, με τη φανέλα του ιστορικού ΦΟΤ. Πρώτο σοβαρό εμπόδιο τα … γυαλιά του, όμως και εκεί υποθέτουμε θα βρήκε έμπνευση και συγγένεια στο πρόσωπο ενός άλλου Τζέιμς, του one and only James Worthy!

Στο δρόμο προς την κορυφή θα συνάντησε και άλλα εμπόδια, όμως συνέχισε απτόητος να χαρίζει θέαμα και να κρατιέται σε τρομερή φυσική κατάσταση. Κάπως έτσι βρέθηκε και στο δρόμο της Erial, τη φανέλα της οποίας φοράει και τιμάει τα τελευταία 10 χρόνια!

Το scouting report λέει: Τρομερός αμυντικός, με πολύ καλές τοποθετήσεις και με γρήγορα και σταθερά πόδια. Πολύ καλός πασέρ, λίγο επιπόλαιος στα τελειώματα του, τελευταία όμως έχει βάλει και το σουτ στη φαρέτρα του. Ίσως θα πρέπει να αρχίσει και τα φόλλου-καρφώματα πλέον.

Οι φήμες λένε ότι ένας άλλος James, ο βιονικός Gist κρυφοκοιτάζει στα βοηθητικά του ΟΑΚΑ και μουρμουράει Stelios…καιρός είναι να κοπιάσει από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και ο King James να αποδώσει τα εύσημα του.

Ναι κύριοι, Stelios Provataris, μέγας θαυμαστής του γυναικείου φύλλου, σε μια αμφίδρομη σχέση η οποία ξεπερνάει τη λατρεία, αφοσιωμένος στο να χαρίζει απλόχερα θέαμα στο γήπεδα του ΕΚΑ. Θαυμάστε τον!

by G.

Tribute to Steve!

Με αφορμή την επάνοδο του μεγάλου (παντοτινή μας αδυναμία) Στηβ Γιατζόγλου στο ελληνικό πρωτάθλημα για τον πάγκο της Καβάλας, παραθέτουμε επικά video:

https://www.youtube.com/watch?v=9uIuUi6PZcI

https://www.youtube.com/watch?v=NUj1eB6d2TQ

https://www.youtube.com/watch?v=XLNX79hLZ7E

https://www.youtube.com/watch?v=dUY7SXnMAHM

https://www.youtube.com/watch?v=-Y4GaT9jUtA

εκ της Διοικήσεως

Make Love not War

Ή διαφορετικά, “O coach στη Λευκορωσία” (κατά το γνωστό ανέκδοτο με το Λένιν…). Η ιστορία επαναλαμβάνεται λοιπόν, καθώς κάποτε ένας άλλος coach ήταν στην … Πολωνία και εμείς είχαμε γενική σύρραξη στο Ρουφ!

Παρά τα νεύρα, η εικόνα μας ήταν σχετικά καλή, αν και θα μπορούσαμε να έχουμε τελειώσει το παιχνίδι με μεγαλύτερη διαφορά, καθώς το 20-10 του ημιχρόνου έδινε αυτή την εντύπωση. Το τελικό 40-31 μας βρήκε ικανοποιημένους, σίγουρα όμως με τη Nickan την Τρίτη θέλουμε καλύτερη εικόνα για να ελπίζουμε σε κάτι.

Από τη στατιστική, βλέπουμε τον Άκη να είναι σε καλή κατάσταση, ενώ περιμένουμε περισσότερα από τη front line (εξαιρουμένου του Στέλιου, ο οποίος αναλαμβάνει τον πολύ δύσκολο ρόλο να καθοδηγεί την ομάδα όταν λείπει ο Χρήστος, ενώ χθες βοήθησε και στο σκοράρισμα με 7 π.).

Για περισσότερη αλήθεια….http://www.sportstats.gr/ekabasket/Game/id/764

Καλή αγωνιστική χρονιά σε όλες τις ομάδες.

by ex- Coach G.

Κληρώθηκε η...επιτυχία!

Ένα φαβορί, τη γνωστή μας και από πέρυσι PWC, τις φιλικά προσκείμενες και πολύ αξιόλογες αγωνιστικά ομάδες της Nickan & Ερυθρού Σταυρού, τον επίσης γνωστό μας Αερολιμένα (ΔΑΑ), ο οποίος θέλει να αλλάξει αγωνιστικό επίπεδο και την αγνώστου ταυτότητας & δυναμικότητας Techvision μας έφερε η κληρωτίδα για την α' φάση.

Στόχος...? Sky is the limit που λέμε και στη δημοτική! 

 
Πρόγραμμα ομίλου

 

Αγωνιστική	Γηπεδούχος	Φιλοξενούμενη	ΗΜ/ΝIA	Γήπεδο	Μέρα	Ωρα
1	ERIAL	TECHVISION	14.10.2015	ΟΑΚΑ	Τετάρτη	21:45
2	NICKAN	ERIAL	19.10.2015	ΟΑΚΑ	Τρίτη	21:45
3	ERIAL	ΕΡΥΘΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ	30.10.2015	ΟΑΚΑ	Παρασκευή	21:45
4	ERIAL	PWC	04.11.2015	ΟΑΚΑ	Τετάρτη	21:45
5	Δ.Α.Α.	ERIAL	12.11.2015	ΟΑΚΑ	Πέμπτη	21:45
6	TECHVISION	ERIAL	18.11.2015	ΟΑΚΑ	Τετάρτη	21:45
7	ERIAL	NICKAN	25.11.2015	ΟΑΚΑ	Τετάρτη	21:45
8	ΕΡΥΘΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ	ERIAL	03.12.2015	ΟΑΚΑ	Πέμπτη	21:45
9	PWC	ERIAL	10.12.2015	ΟΑΚΑ	Πέμπτη	21:45
10	ERIAL	Δ.Α.Α.	17.12.2015	ΟΑΚΑ	Πέμπτη	20:15

Προσοχή! Υπάρχει πάντα η πιθανότητα αλλαγής ημέρας και ώρας!

Μια φωτό με τον Αρβίντας

Η τελευταία κόρνα της γραμματείας, στιβαρή και διαπεραστική, διέκοψε με αποφασιστικότητα τη συνέχεια του χρόνου. Για μια στιγμή, κραυγές, ψίθυροι αλλά και η ίδια η σιωπή, βρέθηκαν μετέωρες στο κενό που δημιουργήθηκε. Όταν θα νιώθαμε πάλι το χρόνο να κυλάει, τα όνειρα αλλά και οι φόβοι θα είχαν γίνει πραγματικότητα και ο νέος Ισπανός βασιλιάς, πιο όμορφος από ποτέ  θα καθότανε στον ολόφωτο θρόνο του.

Είναι βράδυ λοιπόν σε μια μικρή πόλη της Βόρειας Γαλλίας, που άλλωστε γνωρίζει καλά από βασιλιάδες, όταν τον βλέπω να κάθεται σε ένα τραπέζι στην άκρη μιας μικρής πλατείας. Τον θυμάμαι πάντα βλοσυρό, άλλωστε έχω ακόμα την εικόνα του στο μυαλό μου, όταν λίγες ώρες νωρίτερα τον είδα να μπαίνει πρώτος στο γήπεδο και να ακολουθεί ξοπίσω του όλη η αποστολή. Σε μια στιγμή μπερδεύτηκα, ο χρόνος πήγε 29 χρόνια πίσω, όταν οι Σοβιετικοί, κρατώντας τον καλύτερο τους εαυτό για το τελευταίο λεπτό, λυγίζανε τα γεμάτα ταλέντο, αλλά αμούστακα σχεδόν, παιδιά της Γιουγκοσλαβίας. Τα δάκρυα των Γιουγκοσλάβων διαδέχτηκε η αμηχανία των Αμερικάνων στη Σεούλ, το ’88. Και αυτοί στο καναβάτσο, παρών ο Αρβίντας και εκεί.

Δε χρειαζόταν άλλα διαπιστευτήρια για την αξία του, οι πόρτες του μαγικού κόσμου του NBA είχαν ανοίξει διάπλατα και τον περιμένανε, το Σοβιετικό καθεστώς όμως δεν ήθελε ούτε να το συζητήσει. Τελικά πέρασε τον Ατλαντικό λίγα χρόνια αργότερα, και έμαθε όλος ο κόσμος πως χωράνε 220 cm στο κορμί ενός playmaker. Και ας ήταν ήδη από χρόνια που το κορμί αυτό φαινόταν μερικές φορές να λυγίζει, να αγκομαχάει προσπαθώντας να υποτάξει την πίεση του ταλέντου που έκρυβε μέσα του. Όταν ο Αρβίντας ξαναπέρασε τον Ατλαντικό, είχε αρχίσει πλέον να πλέκεται ο μύθος ενός από τους μεγαλύτερους παίκτες όλων των εποχών.

Είναι βράδυ λοιπόν, και τα φώτα του γηπέδου έχουν σβήσει. Μπορεί να έχουμε νέο βασιλιά, όμως το πανηγύρι κράτησε λίγο, ή γίνεται κάπου μακριά από τα φώτα της πόλης. Είναι βράδυ  και σε μια μικρή πλατεία, οι κουβέντες των θαμώνων διακόπτονται όταν από δίπλα τους θα περάσει ολόκληρη η αποστολή της εθνικής Λιθουανίας, με την αύρα του νικητή, του δικού της βασιλιά. Παρατηρώ το βλέμμα του, σταθερό, σοβαρό, δεν νομίζω να τον απασχολεί ιδιαίτερα η σημερινή ήττα.

Λίγο αργότερα θα τον ξαναδώ, να κάθεται στην άκρη της πλατείας, να συζητάει και να καπνίζει την πίπα του. Θα τον πλησιάσω διστακτικά, «έρχομαι από την Ελλάδα θα του πω, θα ήθελες να βγάλουμε μια φωτογραφία?» Είναι τότε που θα δω για πρώτη φορά το χαμόγελο του, «Φυσικά, από εκεί που είναι όλα μπλε» θα ακούσω τη φωνή του πριν με αγκαλιάσει στοργικά.

Είναι βράδυ λοιπόν, σε μια μικρή πόλη της Βόρειας Γαλλίας. Νιώθω ότι η πλατεία έχει γεμίσει με βαρκούλες, τα φωτάκια τους λαμπυρίζουν στο πλακόστρωτο, αντανακλώνται στον ουρανό. Είναι καλοκαίρι στη Λιλ, και οι καρδιές μας ζεστές. Α ρε Αρβίντας σκέφτομαι καθώς απομακρύνομαι, ευτυχώς που έλειπες το ’87, και αυτό το μπλε μας έγινε λίγο πιο λαμπερό ακόμα!

By G.

PS. Προσεχώς και η φωτό :-)

Η Erial στο Eurobasket2015

Δύο χρόνια μετά το ταξίδι μας στην Ελβετία, δώσαμε το παρόν σε άλλη μια μεγάλη διοργάνωση. 

Από που να ξεκινήσει κανείς, τρομερή ατμόσφαιρα, γεμάτο γήπεδο και παίκτες μεγαθήρια, με αποκορύφωμα την εμφάνιση του Γκασόλ που δεν άφησε περιθώρια αμφισβήτησης. Μετά το κρεσέντο του Ντιρκ, και τη συγκινητική αποχώρηση?, ο Πάου έκανε τα πάντα στο γήπεδο. Οι Γάλλοι θέλανε πολύ το μετάλλιο, σε ένα παιχνίδι πάντως που και οι Σέρβοι το παλέψανε, ενω η διαιτησία στην αρχή έδειξε σαφή προτίμηση. Το κοινό αποθέωσε τους Γάλλους, πήγε όμως και στον τελικό. Η σαφή του προτίμηση υπέρ των λιθουανών, θύμισε μέρες Ευρωμπάσκετ '95, και το Λιέτουβα Λιέτουβα των Ελληνων φιλάθλων τότε. Και αν το '95 ήταν μια μάχη...κοντών (Τζόρτζεβιτς vs Μαρτσουλιόνις), φέτος είχαμε το Ευρωμπάσκετ των ψηλών. Η δύναμη του Βαλαντσιούνας δεν μπόρεσε να αντισταθεί απέναντ στο ταλέντο του Πάου, παρά τις φιλοτιμες προσπάθειες των Καλνιέτις, Ματσιούλις και Σεϊμπούτις. Ναι, καλά διαβάσατε, όπως και αξίζει μια μνεία στον ...Υπνάουσκας (για τον Ελληνικό μπασκετικό κόσμο), ο οποίος όμως παρουσίασε μια πολλή μαχητική και καλή Λιθουανία. Και πως τον είπατε τον προπονητή πρωταθλητή Ευρώπης? Σέρτζιο Σκαριόλο...ποιος? Ναι, αυτός.

Πολύ ενδιαφέροντα όμως ήταν και όσα είδαμε το βράδυ, στο εστιατόριο Chicoree και τις γειτονικές του μπρασερί, άγρυπνες ελέω τη διοργάνωσης και των φιλάθλων που τις κατακλύζανε μέχρι πολύ αργά. Η αποθέωση ολόκληρης της αποστολής των Λιθουανών, όταν κατέβηκε μετά τον τελικό για φαγητό ήταν ιδιαίτερη και πολύ συγκινητική. Μοναδική και ηγετική η μορφή του Αρβίντας, για αυτά όμως θα πούμε σε άλλο post.

Κρίμα που δεν ήταν και η Εθνική μας εκεί, όμως έχουμε ένα καλό λόγο για τη φετινή προσπάθεια και ελπίζουμε του χρόνου να είναι τα παιδιά στο Ρίο, και αν θέλετε τη γνώμη μας, να στηρίξουμε το Φώτη και το προπονητικό team. Η διάκριση δεν είναι εύκολο πράγμα, και όπως είπε ο Τζόρτζεβιτς "πρώτη φορά σαν φαβορί φτάσαμε τόσο μακριά".

Αυτά τα ολίγα, και για την ώρα στη διάθεση σας και μερικές φωτό.

G.